Ik haat het: om hulp vragen

Met lood in mijn schoenen sta ik bij de buurvrouw voor de deur. In mijn hoofd tel ik tot drie en dan bel ik aan. Als de deur opengaat, krijg ik het hoge woord er op verontschuldigende toon uit. “Ik snap het helemaal hoor, als je andere plannen hebt. Maar als je een klein half uurtje over hebt, zou je dan misschien – het hoeft niet hoor – op Max willen passen?” Achter mij staat Max (6 jaar) met rood aangelopen gezicht uit volle borst te krijsen.

In tegenstelling tot zijn broers en zus, moest Sam (6 jaar) vandaag wel naar school. Max ziet het autoritje er naartoe en de drukte van het voor hem ‘vreemde’ schoolplein, absoluut niet zitten. Gisteren was zijn schoolreisje, dat heeft zijn tol van hem geëist. Hij ligt al de hele ochtend uitgevloerd op de bank. Veel meer input dan de afleveringen van Teen Titans, kan hij er momenteel niet bij hebben. Dat hij niet alleen thuis mag blijven, is een flinke teleurstelling. En dus veel teveel voor hem. Wij kunnen toch ook zonder hem zijn broer ophalen? In mijn antwoord is hij niet geïnteresseerd. In plaats daarvan houdt hij wanhopig zijn handen voor zijn oren en knijpt zijn ogen stevig dicht.

Chocoladekoekje

Ik probeer Max gerust te stellen. Hij mag eenmaal daar wel in de auto blijven wachten. Een tentje in de auto maken. Hij krijgt een chocoladekoekje voor onderweg? Het helpt allemaal niks… Woest trekt hij zijn kleren aan. Goddank. Had ik hem anders in zijn onderbroek moeten meenemen? Je wilt geen schoenen aan? Geen probleem. Die stop ik dan gewoon in mijn tas, voor het geval dat hij ze straks wel aan wil. Want we moeten nu wel gaan. Anders komen we te laat en als ik er niet ben, raakt Sam in paniek. Dan heb ik twee kinderen over hun toeren.

Geen tijd

Maar buiten weigert Max om in de auto te stappen. Hij schreeuwt. “Mama! Mamaaaa! MAMAAAAAAAAAAA!!” Het is een verkapte noodkreet. Maar ik kan hem niet helpen. De buren aan de overkant kijken ondertussen nieuwsgierig over hun tuinhek. Ik geef hen geen ongelijk. Ik zou ook willen weten waar die ongelooflijke herrie vandaan komt. Andere buren stappen net hun auto uit en kijken bezorgd naar Max. Ik zie het hen denken: wat is híer aan de hand? De laatste keer dat ik dit meemaakte, was Max er zo erg aan toe dat er tot aan het eind van de straat zelfs voordeuren open gingen. Buren keken van een afstandje zwijgend toe, schudden meewarig hun hoofd en wierpen elkaar afkeurende blikken toe. Durft die moeder niet op te treden tegen dit drammerige gedrag? Of is het juist haar schuld dat het arme kind zo over zijn toeren is? Maar ik heb geen tijd om uit te leggen wat het is om overprikkeld te zijn. En me af te vragen wat anderen van de hele situatie vinden.

Ze denken maar

Ik sluit me ervoor af. Ze denken maar. Ik heb iets anders aan mijn hoofd, nu. Hoe krijg ik Max in de auto? Als ik hem dwing in de auto te stappen, bijvoorbeeld door hem op te tillen, draait het uit op een worstelpartij. Dan zal hij de hele weg naar school blijven slaan en schoppen. Geen veilige situatie. Voor hem niet, voor z’n grote zus voorin niet én voor mij niet. En wat doe ik dan met hem als ik bij het schoolplein ben? Ik besluit kalm te blijven. Boos worden, werkt al helemaal averechts. Max mag niet alleen thuis blijven, zeker niet in deze staat. De school is te ver weg van huis en Max is pas zes jaar. Maar als hij nu niet meewerkt, zeg ik op rustige toon, dan vraag ik een buurvrouw of ze op hem wil passen. Dát wil Max al helemaal niet. Ik blijf erbij: het is dat óf rustig in de auto gaan zitten. Max stapt niet in.

Ongemakkelijk gevoel

Ik haat het: om hulp vragen. Mijn ervaring is dat anderen druk zijn met hun eigen beslommeringen. En dat mág! Ik vraag ook nogal wat. Het is gebleken dat niet iedereen zich prettig voelt bij mijn kinderen of er gewoon geen zin in heeft. En dat mag natuurlijk ook. Uiteindelijk zijn de kinderen onze verantwoordelijkheid, van Frank en van mij. Maar Frank is aan het werk. En ik vind dit een noodsituatie. De buurvrouw waar ik nu voor de deur sta, weet iets van ons gezinsleven. Bovendien heeft zij zelf ook kinderen met hun eigen moeilijkheden, weet ik. Ik waag het er dus op. Op haar gezicht zie ik na mijn vraag een groot vraagteken verschijnen. Een half uurtje op Max passen? Ze wilde eigenlijk net boodschappen gaan doen. Ze wil anders haar dochter wel vragen, die is twaalf jaar en kan dat wel? Ik bedank haar en sla het aanbod met een wat ongemakkelijk gevoel af. Nee. Ik laat geen totaal overstuur kind achter bij een ander kind. Dan los ik het zelf wel op. Ik weet nog niet hoe, maar ik verzin wel iets.

Onverrichter zaken haast ik mij terug naar de auto en zie tot mijn verrassing dat Max tóch is ingestapt. Zijn gekrijs is overgegaan in een onderdrukt gehuil. Hij ligt opgekruld op de achterbank, van top tot teen verstopt in zijn moppersmurfenblauwe bodysock. De boosheid lijkt wel weer verdwenen. Die heeft plaats gemaakt voor ingehouden verdriet. Hij lijkt zich voor zichzelf te schamen. Arme knul. Hij kan er ook niks aan doen. Het geeft niet, Max. Zeg ik en aai over zijn rug. Onderweg praat Lieve honderduit, alsof er niets is gebeurd. Prima, want Max lijkt er geen last van te hebben en ik hoef niets terug te zeggen. Pas als ik precies op tijd ben om Sam uit de klas met open armen op te vangen, haal ik opgelucht adem. Poeeeeeeeh… Tóch weer gelukt…

2 gedachtes over “Ik haat het: om hulp vragen

  1. Jennifer. zegt:

    Wat een bijzonder verhaal, het doet mij denken aan mijn eigen zoon. In de supermarkt zit hij in het winkelwagentje, maar wil dit niet. Dus haal ik hem eruit, maar dan krijgt hij een driftbui. Hij jank ,schop en slaat om zich heen. Ik weet mij geen raad en schaam mij diep en loop weg. Ik doe net of ik gek ben en dat kind niet van mij is. Maar voel alle ogen naar mij kijken en hoor alle afkeuring van de mensen in de winkel. Nu is hij 14, hij weet er niks meer van. En maakt zich nu nergens meer druk om, zoals bij.v school en zijn prestaties. Maar wel wel hij graag erbij horen. Misschien is er nog hoop ,ook voor jouw kinderen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s