‘Mijn brein werkt anders’

Vandaag gaat Lieve (8 jaar) in de klas vertellen dat zij autisme heeft. Het heeft wel wat weg van een ‘coming out’, vind ik. Hoe gaan haar klasgenootjes reageren? 

Frank en ik weten nu twee jaar dat Lieve autisme heeft. Lieve weet dat zelf een jaar. Het is een leerproces, voor ons meer dan voor haar. Ik vind mijn 8-jarige dochter door autisme extra kwetsbaar en probeer haar zoveel mogelijk te beschermen. Dus toen ze aan mij vertelde dat zij haar allereerste spreekbeurt in de klas over autisme wilde houden, had ik daarover in eerste instantie mijn twijfels. Kon Lieve niet beter iets vertellen over haar huisdieren of zoiets? Een lekker neutraal onderwerp? In mijn hoofd ontstond een denkbeeldig gesprek tussen ouders van haar klasgenoten die er helemaal niets van begrepen en mijn dochter in een hokje wilden stoppen. Ik vond dat ik Lieve op onbegrip moest voorbereiden en zei daarom dat autisme heel lastig is om uit te leggen. Dat ik niet wist of iedereen het zou begrijpen. Maar daarom wilde Lieve het nu juist! Ze kon het dan toch gewoon nóg een keertje uitleggen? De trots op mijn dochter overwon het van mijn bezorgdheid. Dus gingen we samen aan de slag: de ambulant begeleider, Lieve én ik.

Vooroordelen wegnemen

Het werd een kleurrijke powerpointpresentatie met vereenvoudigde uitleg over wat autisme nu eigenlijk is. Het brein mét autisme naast het brein zónder autisme op de website van KOEKIE, sprak Lieve direct aan. Dit plaatje hielp Lieve om haar klasgenoten een inkijkje te geven in haar hoofd. Lieve legde uit wat het voor haar betekent om autisme te hebben door over haar sterke en minder sterke kanten te vertellen. Ze durfde zelfs te delen dat zij zich soms heel onbegrepen en alleen voelt. Haar spreekbeurt bood een mooie kans om een aantal vooroordelen weg te nemen. Zo vertelde Lieve dat je met autisme geboren wordt. Daar kun je niets aan doen. Dat je aan de buitenkant niet kunt zien of iemand autisme heeft. En dat mensen met autisme net zo verschillend zijn als mensen zonder autisme.

Op van de zenuwen

Omdat ik graag wilde weten hoe het verhaal van Lieve ontvangen werd door haar klasgenootjes, mocht ik erbij zijn. In groep 5 van deze reguliere basisschool zitten geen andere kinderen met autisme. Ik was op van de zenuwen. Het bemoedigende glimlachje naar Lieve bij binnenkomst, kostte mij behoorlijk wat moeite. Terwijl ik zo ontspannen mogelijk probeerde te gaan zitten in een onopvallend hoekje van de klas, stond mijn dochter al op haar plekje voor de klas en het digibord. Na de eerste paar minuten, nam ze gelukkig iets meer de tijd voor haar verhaal. Maar ook al bleef haar spreektempo vrij hoog en bleef het volume laag, geen van haar klasgenootjes haakte af. Allen luisterden geïnteresseerd en met aandacht.

Supercool

Na afloop kwamen er uit de klas enkele vragen. Of het overgaat. En of Lieve het erg vindt dat ze autisme heeft. Maar er werd vooral veel respect en bewondering voor Lieve uitgesproken. Wat knap van haar dat ze dit verhaal zo vertelt. En dat ze wil uitleggen wat er bij haar ‘anders’ gaat dan bij hen. “Super-super-super-super-supercool.” En: “Nu begrijp ik waarom je op mijn partijtje zo deed. Ik begreep niet wat je er eng aan vond, nu begrijp ik het beter.” Maar ook: “Je bent zo’n lief meisje, die hebben toch geen autisme?” Lieve beantwoorde geduldig en kalm alle vragen. Helemaal zelf! Ik heb niets aangevuld of bijgesteld. Ik heb alleen maar vol trots naar haar zitten kijken. Dat is mijn dochter, die daar staat!

Tips voor klasgenoten

De juf heeft een poster van KOEKIE in de klas opgehangen en de kinderen kregen allemaal een eigen kaart mee naar huis. Fijn, want hierop staat nu eens niet waaraan je autisme kunt herkennen. Er staat op wat je kunt doen om iemand met autisme te helpen. Inmiddels is de spreekbeurt van Lieve alweer even geleden. Maar de klas is het niet vergeten! “Volgens mij heeft Lieve het een beetje druk in haar hoofd, juf. We moeten haar maar even met rust laten.” Of met gym: “Lieve vindt het niet fijn als we haar met z’n allen luidkeels toejuichen, ook al bedoelen we dat goed. Laten we dat dus niet meer doen.” Maar het allerfijnst is wel dat Lieve zelf het gevoel heeft dat de kinderen in haar klas haar proberen te begrijpen en zelfs proberen te helpen.

Achteraf kan ik alleen maar denken: Wauw! Wat een topkinderen. Wat heeft Lieve het getroffen met haar juf en deze klasgenoten. Alle begrip geven haar zoveel veiligheid. De enige die na deze spreekbeurt dus met andere ogen naar mijn dochter kijkt, ben ik zelf. Het is onwijs sterk om zo bij jezelf te blijven en eerlijk te zijn over wie je bent. Daar kunnen we, ook als we geen autisme hebben, een voorbeeld aan nemen.

2 gedachtes over “‘Mijn brein werkt anders’

  1. Amber zegt:

    Mij zoontje van 12 heeft vorig jaar ook een spreekbeurt gehouden over zijn autisme. Wij weten het ook pas 2 jaar.
    Dmv de brain blocks te laten zien hadden ook meer kinderen begrip waarom hij af en toe “doorslaat in boosheid” omdat hij hun niet echt begrijpt en zijn klasgenootjes hem niet.
    Ook ik was supertrots!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s