Geluk op waarde schatten

Soms krijg ik het heel benauwd. Komen de muren thuis op me af. Dan mis ik mijn leventje van toen ik lang geleden nog een betaalde baan had. En een sociaal leven. Tijd om wat afstand te nemen. En dan mijn opvatting van wat ‘geluk’ is, eens door een andere bril bekijken?

Ik kan voortdurend met de kinderen en het huishouden bezig zijn. Er is thuis altijd wel íets om op te ruimen of schoon te maken. Er is ook altijd wel iets waarom ik mij zorgen kan maken, overigens geheel terecht. Soms wordt dat me allemaal teveel en grijpen de zorgen en rommel me naar de keel. De muren van het huis komen op me af. Net als mijn gedachten. Tel daarbij op de twijfels en de frustratie, en mijn gemoedstoestand raakt in heel zwaar weer. Gedachten als: “Ik doe het allemaal verkeerd”, zijn absoluut niet helpend. Ik probeer mezelf tot de orde te roepen. Streng zeg ik tegen mezelf: “Er is zoveel om dankbaar voor te zijn, daar moet je tevreden mee zijn!” Maar ik voel me helemaal niet tevreden. Ik had mijn leven heel anders voorgesteld.

Toekomstdromen

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat ik een baan had. Inmiddels is dat alweer zeven jaar geleden. Ik mis de creativiteit die ik in mijn werk kwijt kon en mijn trots op de resultaten waaraan ik meewerkte. Dat gaf zoveel voldoening. Binnen mijn functie was groei mogelijk, dat bood perspectief. Vakinhoudelijk. Financieel. En qua persoonlijke ontwikkeling. Dat ik nu fulltime voor de kinderen zorg, heeft een dikke vette streep door die toekomstdromen gezet. Voordat ik zwelg in zelfmedelijden, besluit ik een wandelingetje te gaan maken. Dat helpt om wat afstand van thuis te nemen. Onderweg probeer ik mijn gedachten te ordenen. Zijn het een interessante baan, geld op de bank en het aantal vrienden, die bepalen wie ik als mens ben?

Nieuw begin

Toen ik mijn leven op de rit had, dacht ik dat ik klaar was voor het moederschap. Nooit verwacht dat ik dan juist weer helemaal opnieuw zou moeten beginnen. Om er voor mijn kinderen te zijn en hen de extra zorg te bieden die zij vanwege autisme zo hard nodig hebben, heb ik mijn leven een totaal andere wending gegeven. Ik leerde een andere versie van mezelf kennen. Ik koos vanuit compleet andere overwegingen voor een nieuw huis in een onbekende woonplaats. Daar vond ik mijn weg zonder vertrouwde mensen om mij heen en met een compleet ander ritme. In plaats van deadlines en werkafspraken in mijn agenda, haast ik mij vijf dagen in de week van afspraak naar afspraak met diëtist, school, logopedie, fysiotherapie, psychomotorische therapie, cognitieve therapie etc. Ik durf te stellen dat het creëren van een thuis voor de kinderen in zekere zin vergelijkbaar is met een emigratie naar een héél ver land. Wat ben ik, teruggeworpen op mezelf, een hoop over mezelf te weten gekomen! Maar ook over taalproblemen en over autisme. Om mijn kinderen te kunnen helpen en begeleiden, word ik iedere dag weer uitgedaagd. Zo blijf ik bijleren.

Waarde van mensen

De ontwikkeling die ik op persoonlijk vlak heb doorgemaakt, heeft niet geleid tot een indrukwekkende carrière of financiële onafhankelijkheid. Maar, ons gezin verkeert niet in geldnood. Gelukkig. Vind ik in een betaalde baan meer waardering en erkenning dan in mijn taken als moeder? Dat valt te betwijfelen… Als moeder probeer je waarde toe te voegen, die eigenlijk niet in geld is uit te drukken. Toch? Datzelfde probeer ik als vrijwilliger te doen. Via een instantie help ik buurtbewoners die geen geld hebben om voor hun gezin een maaltijd op tafel te zetten. Dat vrijwilligerswerk doe ik een paar uurtjes per week. En ik deel mijn verhaal hier in dit blog. Hiermee probeer ik ook een positief verschil te maken, door kennis en begrip rondom autisme te vergroten. Er staat geen inkomen tegenover, maar dat wil niet zeggen dat mijn inspanningen niet van waarde zijn.

Less is more

Zonder baan heb ik al meer dan genoeg verantwoordelijkheden. Druk. En stress. Ik heb daarom bewust gekozen voor minder mensen in mijn leven. Zo stel ik minder mensen teleur. Er is meer diepgang. Er zijn een paar familieleden met wie wij een hechte band hebben. Zij weten wat er in ons gezin zo’n beetje speelt. Zij accepteren dat we daarom minder ‘in beeld’ zijn. En als we samen zijn, dan is het goed. Kwaliteit voor kwantiteit. Het blijkt bovendien een stukje gezonder om mij in iets minder bochten te hoeven wringen. En daarbij is iedereen bij ons thuis gebaat, want als mama óók nog eens voortdurend in de stress schiet…

Mijn leven is heel anders gelopen dan ik ooit, in een ander leven, had gedacht. Uiteindelijk zijn het niet de omstandigheden die mijn geluk bepalen, maar mijn eigen opvattingen. En heb ik vooral last van die eeuwige perfectionist in mij, die nooit tevreden is. “Je moet je gedachten vaker op pauze zetten”, zegt Frank ’s avonds als de kinderen op bed liggen en we het erover hebben. Ja, makkelijk gezegd. Maar hij weet wel dat het voor mij enorm moeilijk is. Pas als ik een tijdje naast hem op de bank zit en het rustig en stil om ons heen is geworden, dan voel ik het weer heel duidelijk. De liefde. Dat gevoel is natuurlijk niet weggeweest, maar soms raakt het ondergesneeuwd door allerlei andere emoties. Als ik de warmte weer door mijn lijf voel stromen, geeft dat zoveel positieve energie. Dát is geluk. Dus… Vanavond lekker op tijd naar bed, vooral gaan  dromen. En de toekomst, die moet ik maar proberen te nemen zoals die komt.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s