Jonathan is een brus

Vrolijk huppelt Jonathan voor mij uit. Pas als we er bijna zijn, pakt hij mijn hand.  Dit is ook best heel spannend voor hem, natuurlijk. Maar Jonathan weet waarvoor hij komt: een bijeenkomst speciaal voor kinderen die een broer of een zus hebben met autisme. Dat maakt hem nieuwsgierig. Misschien krijgt hij tips hoe hij hen kan helpen? Beslist laat hij mijn hand los, ik krijg een dikke knuffel en dan gaat hij verlegen zitten op een van de veel te grote vergaderstoelen.

Het zijn in totaal vier bijeenkomsten, bedoelt voor kinderen vanaf zes jaar. De groep bestaat uit een stuk of tien kinderen, jongens en meisjes, die ouder en jonger zijn dan hij. Allemaal hebben ze een broer of zus met autisme (ASS) of ADHD of zelfs een combinatie. Hoe is dat eigenlijk om een bijzondere zus of broer te hebben? Om die vraag draait het tijdens deze bijeenkomsten voor brussen.

Hoezo bijzonder

Jonathan vindt het een moeilijke vraag. Bijzonder? Geen idee, wat er ‘anders’ is aan zijn broers en zus… Maar als hij de verhalen van de andere kinderen uit de groep hoort, herkent hij wel een heleboel. Wat voor hem ‘heel gewoon’ is, wordt hier ‘bijzonder’ genoemd. De kinderen vertellen elkaar hoe ze met de buien en eigenaardigheden van hun broer en/of zus met ASS om gaan, wat helpt en wat niet.

En zo heeft de situatie bij ons thuis voor Jonathan ineens een naam gekregen: autisme. En is hij zelf ineens geen broer, maar een brus geworden. Lastig om onderscheid te maken tussen wat wél aan autisme is toe te schrijven en welke dingen niet. (Vind ik als volwassene ook, laat staan als je net zeven bent). Als je je broertje vervelend vindt, is dat lang niet altijd omdat hij autisme heeft. Je kunt ook een heel gewone broer/zus of broer/broer ruzie hebben.

Dat doet een goeie broer

Jonathan moet hoe dan ook als broer zonder autisme zijn verantwoordelijkheid nemen. Hij zal moeten leren waarom de regels van papa en mama voor hem soms anders zijn dan de regels voor zijn autistische broer of zus. Ik vind dat Jonathan het hartstikke goed oppakt. Vooral dankzij de nodige humor (van z’n vader), dat helpt enorm. Gelukkig is Jonathan van nature heel relaxed en flexibel. Dat helpt ook. Hij biedt zoveel onvoorwaardelijke liefde, wat voor hem heel vanzelfsprekend is als broer. Helaas geldt voor hem niet: wat ik erin stop, krijg ik ook weer terug. Totaal niet, zelfs. Maar hij blijft het doen: meespelen, oplossen, helpen, zelf om hulp en advies vragen…

Mooier mens

Er zijn ook voordelen aan verbonden om op te groeien in een gezin met autisme. Ik ben ervan overtuigd dat zijn broers en zus Jonathan een mooier mens maken. Maar het heeft uiteraard ook veel nadelen. Zo is het lastig om vriendjes mee naar huis te nemen. Is de stemming van de anderen altijd bepalend voor wat we als gezin ondernemen. En gaat soms de nodige aandacht naar een crisissituatie terwijl Jonathan ook aandacht nodig heeft. Dat zijn dingen waarover we het met Jonathan eigenlijk nooit hebben. Het komt door de brussenbijeenkomsten dat ik me daar wat meer bewust van word.

De brief

Dus, als Jonathan na de een bijeenkomst thuis komt met een zelf opgestelde brief over ‘wat er thuis beter kan’, wil ik er heel serieus met hem over praten. Het wordt een goed gesprek. Ik ben blij dat hij ons vertelt dat hij behoefte heeft aan zijn eigen plek, waar de anderen alleen met zijn toestemming mogen komen. Met een bordje op de slaapkamerdeuren en een beloning voor iedereen in huis die zich aan de nieuwe afspraak houdt, lijkt zijn wens makkelijk te realiseren. Het handhaven van de nieuwe regel, blijkt een stuk lastiger. En wat te doen met die drone die Jonathan graag wil hebben om overtreders van de regel direct in de kraag te grijpen…?

Het is niet belangrijk. Waar het wel om gaat, is dat het nu eens draait om het broertje van het kind met autisme: om Jonathan. Wat vindt hij het heerlijk om naar een bijeenkomst voor hem te gaan. En wat is het fijn dat er andere kinderen zijn die soms ook moeite hebben met het gedrag van hun autistische broer of zus. Dat het oké is om te zeggen dat je er van baalt, ook tegen papa en mama. Heel even gaat het niet om de andere kinderen in ons gezin, maar om hem. Heel even. Want na Het Gesprek is hij alweer snel onze grote held die ondanks zijn nog maar zeven jaar, zijn zware verantwoordelijkheid neemt als broer van drie kinderen met autisme. Met heel veel liefde.

Meer weten

  • In Zuid-Holland organiseren diverse instanties brussentrainingen. Kijk voor meer informatie over locaties, data e.d. eens naar Stichting MEE, Mentaal Beter, de Jutters en de Opvoedpoli. Vaak zijn er wachttijden, maar soms heb je geluk. 
  • Een leuk aanknopingspunt voor een gesprek met brussen thuis is het boekje Stijn is anders.

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Jonathan is een brus

  1. Co zegt:

    Lieve Mel, Jeetje… Wat een kanjer is Jonathan! Hij heeft het vast niet makkelijk en toch lijkt hij goed met de situatie om te kunnen gaan. Het is een sterke knul. (Net als zijn ouders). Ik heb zomaar het idee dat hij veel al weet, zonder dat je dat met hem hebt besproken. Ik heb ergens gelezen dat kinderen niet zo zeer onthouden wat je zegt, maar wel het gevoel dat je hen daarbij geeft. Dus die liefde die hij zijn zus en broers biedt, ik weet wel waar die vandaan komt! In een gezin met vier jonge kinderen is het al een uitdaging om hen alle vier individuele aandacht te geven. In jullie gezin heeft Jonathan de pech dat hij ook nog eens de minste aandacht nodig heeft. Ik denk dat kwaliteit in dit geval meer waarde heeft dan kwantiteit. Er zitten in een dag nu eenmaal maar 24 uren… Veel liefs, Co

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s